คำพ่อ คำแม่
คำพ่อคำแม่ มอบแด่ลูกอันเป็นที่รักยิ่ง เขียนโดย พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช ปธ. ราชบัณฑิต) มีอยู่สองเรื่องที่ใคร่หยิบยกมาให้ได้อ่านเพื่อเป็นของขวัญ ณ โอกาสนี้
เรื่องแรก “ความในใจ”มีว่า ลูกรัก.....ลูกโตพอที่จะรู้เรื่องราวของชีวิตบ้างแล้ว ลูกคงจะรู้ว่าพ่อแม่รักลูกมากแค่ไหน ลูกเปรียบเสมือนดวงตาดวงใจของพ่อแม่ทุกคน ที่พ่อแม่เหนื่อยยากลำบากทำงานจนไม่ค่อยมีเวลาให้แก่ลูกทุกวันนี้ ลูกคงพอจะทราบแล้วว่า ก็เพื่อตัวลูกเองทั้งนั้น ลำพังเพียงสองปากท้องของพ่อแม่ทำงานแค่ครึ่งวันก็พออยู่แล้ว ที่พ่อแม่ทุกคนเป็นอย่างนี้ก็เพราะความรักลูกนั้นเอง ที่บอกนี่ไม่ใช่เรียกร้องบุญคุณหรือเพื่อเรียกร้องอะไรจากลูกหรอก เพราะในวันหน้าลูกจะรู้ได้เอง อันที่จริงพ่อแม่ทุกคนแหละลูกที่ต้องการอะไรหลายๆ อย่างจากลูก แต่ก็พูดไม่ได้ มันเหมือนน้ำท่วมปาก เป็นต้นว่าพ่อแม่ถึงจะร่ำรวยสิ่งของมากมายเหลือใช้ แต่ก็ยังอยากได้ของขวัญของฝากจากลูกอยู่ดี แม้ของนั้นจะไม่มีราคาค่างวดนักหรือสู้ของที่มีอยู่ไม่ได้ แต่เมื่อเป็นของฝากจากลูก พ่อแม่ก็ปลื้มอกปลื้มใจเหลือล้นแล้ว เมื่อลูกมีอาหารมาฝาก ถึงแม้จะอิ่มแล้ว ก็สามารถกินของที่ลูกนำมาได้อีกด้วยความเต็มใจ เสื้อผ้าที่ลูกนำมาให้ แม้จะไม่สวยงามอะไรนัก แต่พ่อแม่ก็จะใส่อวดลูก เอาใจลูก หรือเมื่อลูกมาเยี่ยมเยียน แม้จะไม่มีอะไรติดมือมาเป็นของฝากเลย มีแต่หน้ามาให้เห็น มีสองมือมาไหว้หรือกราบที่ตัก เท่านี้พ่อแม่ก็พอใจแล้ว มันทำให้อิ่มอกอิ่มใจไม่น้อย ในใจของพ่อแม่ทุกคนเป็นอย่างนี้แหละลูก ต่อไปวันข้างหน้า ถ้าลูกมีลูกของตัวเองนั้นแหละ จะเข้าใจความรู้สึกนี้ดี
เรื่องที่สอง ชื่อว่า “ยอมโง่เสียบ้างก็ดี” ลูกรัก...... การทำตัวเป็นคนมีน้ำใจ มีความซื่อสัตย์ ตรงไปตรงมา รักความยุติธรรมนั้นคนอื่นอาจมองไปว่าเราโง่ ไม่รู้จักกอบโกย ไม่รู้จักทำมาหากิน ไม่ถือคติน้ำขึ้นให้รีบตัก ก็ยอมให้เขามองเขาว่าไปเถอะ ยอมให้เขาว่าโง่ดีกว่าจะเป็นคนไร้น้ำใจ ไม่ซื่อสัตย์ ไม่ยุติธรรม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น